طراحی و توسعه توسط ITCenter7
تاریخ درج خبر: 1397/6/5 - تعداد بازدید: 50
ولادت دهمین گلبرگ آسمانی حضرت امام هادی علیه السلام بر پیروان ولایت خجسته باد.(ویژه نامه مناسبت)


شناسنامه امام هادی علیه السلام
حضرت امام علی بن محمد الهادی علیه السلام در نیمه ذیحجه، سال 212 هجری در «صریا» متولد شد. نام مبارکش «علی »، کنیه اش «ابوالحسن »، و القابش: «نجیب »، «مرتضی»، «هادی»، «نقی»، «عالم»، «فقیه»، «امین»، «مؤتمن»، «طیب»، «متوکل» و «عسکری» می باشد و مشهورتر از همه «هادی» و «نقی» است. پدر آن گرامی، پیشوای نهم، حضرت جواد علیه السلام و مادرش بانوی گرانقدر و با فضیلتی به نام «سمانه مغربیه » است که به «سیده ام الفضل » معروف بود. عمر آن حضرت اندکی کمتر از چهل سال یا 41 سال و شش و یا هفت ماه بوده است. از این مدت، شش سال و پنج ماه با پدرش و 33 سال و چند ماه، به قولی نه ماه، پس از وی زیسته که این مدت را دوران امامت و خلافت آن حضرت محسوب کرده اند.

گلچین احادیث امام هادی علیه السلام
 
1.    هر كس از خدا فرمان ببرد، از او فرمان برند.
مَن أطاعَ اللّه َ يُطاعُ (تحف العقول، ص 482)
******************
2.    عاقّ [والدين]، نادارى در پى دارد و به خوارى مى كشاند.
العُقوقُ يُعقِبُ القِلَّةَ و يُؤدِّي إلَى الذِّلَّةِ (بحار الأنوار ، ج 74 ، ص 84)
******************
3.     خشم بر كسى كه اختيارش به دست تو نيست، نشانه ناتوانى و بر آن كه اختيارش به دست تو است، مايه سرزنش است.
الغَضَبُ عَلى مَن لاتَملِكُ عَجزٌ و عَلى مَن تَملِكُ لَومٌ (مستدرك الوسائل، ج 12، ص 11)
 ******************
4.     هر كه بذر خوبى بكارد، شادمانى بدرود و هر كه تخم بدى بيفشاند، پشيمانى مى درود.
مَن يَزرَع خَيرا يَحصُد غِبطَةً و مَن يَزرَع شَرّا يَحصُد نَدامَةً (بحار الأنوار ، ج 78 ، ص 373)
******************
5.     آن كه از خودش راضى شود، ناراضيان از او فراوان شوند.
مَن رَضِيَ عَن نَفسِهِ كَثُرَ السّاخِطونَ عَلَيهِ (بحار الأنوار ، ج 72 ، ص 316)
******************
6.     امام هادى عليه السلام به مردى از اهالى رى كه به زيارت امام حسين عليه السلام رفته بود فرمودند : اگر قبر عبد العظيم را در شهر خود زيارت كنى ، چنان است كه گويى امام حسين عليه السلام را زيارت كرده اى.
أما إنَّكَ لَو زُرتَ قَبرَ عَبدِالعَظيم عِندَكمُ لَكُنتَ كَمَن زارَ الحُسَينَ عليه السلام (كامل الزيارات ، ص 324)
******************
7.    اى آن كه درماندگان او را مى خوانند و اجابتشان مى كند، بيم ناكان به او پناه مى برند و امانشان مى دهد، مطيعان او را عبادت مى كنند و سپاسشان مى گويد و شاكران او را سپاس مى گويند و پاداششان مى دهد.
يا مَن دَعاهُ المُضطَرّونَ فَأجابَهُم و لَجَأ إلَيهِ الخائفُونَ فَآمَنَهُم و عَبَدَهُ الطّائِعونَ فَشَكَرَهُم و حَمِدَهُ الشّاكِرُونَ فَأثابَهُم (بحار الأنوار ، ج 85 ، ص 227)
******************
8.    هر كس نهايت دوستى و رأى [نيكش] را به تو عرضه كرد، تو نيز نهايت فرمانبرى ات را به او ابراز كن.
مَن جَمَعَ لَكَ وُدَّهُ و رَأيَهُ فَاجمَعْ لَهُ طاعَتَكَ (تحف العقول ، ص 483)
******************
9.    حسرت كوتاهى كردن را با پيشه كردن دور انديشى، ياد كن.
اُذكُر حَسَراتِ التَّفريطِ بِأخذ تَقديمِ الحَزمِ (بحار الأنوار ، ج 78 ، ص 370)
******************
10.    كسى كه از خدا اطاعت مى كند، از خشم مردم باكى ندارد.
مَن أَطاعَ اللّه َ لَم يُبالِ سَخَطَ المَخلُوقِينَ (بحار الأنوار ، ج 71 ، ص 182)
******************
11.     توانگرى، كمىِ آرزو و رضايت به چيزى است كه تو را بسنده است.
الغِنى قِلَّةُ تَمَنّيكَ وَ الرِّضا بِما يَكفيكَ (بحار الأنوار ، ج 75، ص 109)
******************
12.    از شرّ كسى كه خودش را سبك شمارد ايمن مباش.
مَن هانَت عَلَيهِ نَفسُهُ فَلا تَأمَن شَرَّهُ (تحف العقول ، ص 483)
******************
13.    از كسى كه رابطه ات را با او گسسته اى صميميّت مخواه و از كسى كه به او وفا نكرده اى، وفا طلب مكن.
لاتَطلُب الصَّفا مِمَّن كَدرتَ عَلَيهِ و لاَ الوَفاءَ لِمَن غَدَرتَ بِهِ (بحار الأنوار، ج 78، ص 37)
******************
14.    هرگاه به برادرت اعتماد كردى، به جاى مدح و ثنا [در ظاهر] نيّتت را [در باطن] نيكو كن.
إذا حَلَلتَ مِن أخيكَ في مَحَلِّ الثِّقَةِ فَاعدِلْ عَنِ المَلَقِ إلى حُسنِ النِّيَّةِ (بحار الأنوار، ج 78، ص 369)
******************
15.    خودپسندى، آدمى را از دانش جويى باز مى دارد و به ناسپاسى وانكار حق مى خواند.
العُجبُ صارِفٌ عَن طَلَبِ العِلمِ، داعٍ إلَى الغَمطِ والجَهلِ (بحار الأنوار، ج 72، ص 199)
******************
16.     ريشخند كردن، شوخى كم خردان و كردار نادانان است.
الهَزءُ فُكاهَةٌ السُّفَهاءِ و صِناعَةُ الجُهّالِ (بحار الأنوار، ج 75، ص 147)